|
گفته و نا گفته ای بس نکته ای کین جاست
آسمان باز،آفتاب زر باغ های گل،دشت های بی در و پیکر. سر برون آوردن گل از درون برف تاب نرم رقص ماهی در بلور آب خواب گندمزار در چشمه ی مهتاب بوی عطر خاک باران خورده در کوهسار آمدن،رفتن،دویدن،عشق ورزیدن، در غم انسان نشستن پا به پای شادمانی های مردم پای کوبیدن. آری آری زندگی زیباست! زندگی آتشگهی دیرینه پابرجاست. گر بیفروزیش،رقص شعله اش در هر کران پیداست. ورنه خاموش است و خاموشی گناه ماست. زندگی شعله می خواهد. شعله ها را هیمه سوزانده. جنگلی هستی تو ای انسان! جنگل،ای روییده ی آزاده سر بلند و سبز باش! میدونم که مطلبش یه کمی!!!!!!طولانی بود ولی خب از صحبتای دکتر شریعتی نمیشه گذشت دیگه میتونین هر دفعه یه قسمتیشو بخونین!!
 نوروز یک جشن ملی است، جشن ملی را همه می شناسند که چیست نوروز هر ساله برپا می شود و هر ساله از آن سخن می رود. بسیار گفته اند و بسیار شنیده اید پس به تکرار نیازی نیست؟ چرا هست. مگر نوروز را خود مکرر نمی کنید؟ پس سخن از نوروز را نیز مکرر بشنوید. در علم و و ادب تکرار ملال آور است و بیهوده «عقل» تکرار را نمی پسندد: اما «احساس» تکرار را دوست دارد، طبیعت تکرار را دوست دارد، جامعه به تکرار نیازمند است و طبیعت را از تکرار ساخته اند: جامعه با تکرار نیرومند می شود، احساس با تکرار جان می گیرد و نوروز داستان زیبایی است که در آن طبیعت، احساس، و جامعه هر سه دست اندرکارند. نوروز که قرن های دراز است بر همه جشن های جهان فخر می فروشد، از آن رو هست که این قرارداد مصنوعی اجتماعی و یا بک جشن تحمیلی سیاسی نیست. جشن جهان است و روز شادمانی زمین و آسمان و آفتاب و جشن شکفتن ها و شور زادن ها و سرشار از هیجان هر «آغاز». جشن های دیگران غالباً انسان را از کارگاه ها، مزرعه ها، دشت و صحرا، کوچه و بازار، باغها و کشتزارها، در میان اتاق ها و زیر سقف ها و پشت درهای بسته جمع می کند: کافه ها، کاباره ها، زیر زمین ها، سالن ها، خانه ها ... در فضایی گرم از نفت، روشن از چراغ، لرزان از دود، زیبا از رنگ و آراسته از گل های کاغذی، مقوایی، مومی، بوی کندر و عطر و ... اما نوروز دست مردم را می گیرد و از زیر سقف ها و درهای بسته فضاهای خفه لای دیوارهای بلند و نزدیک شهرها و خانه ها، به دامن آزاد و بیکرانه طبیعت می کشاند: گرم از بهار، روشن از آفتاب لرزان از هیجان آفرینش و آفریدن، زیبا از هنرمندی باد و باران، آراسته با شکوفه، جوانه، سبزه و معطر از بوی باران، بوی پونه، بوی خاک، شاخه های شسته، باران خورده پاک و ... نوروز تجدید خاطره بزرگی است: خاطره خویشاوندی انسان با طبیعت. هر سال آن فرزند فراموشکار که، سرگرم کارهای مصنوعی و ساخته های پیچیده خود، مادر
” آری هر ساله حتی همان سالی که اسکندر چهره این خاک را به خون ملت ما رنگین کرده بود، در کنار شعله های مهیبی که از تخت جمشید زبانه می کشید همانجا همان وقت، مردم مصیبت زده ما نوروز را جدی تر و با ایمان سرخ رنگ، خیمه بر افراشته بودند “
” مسلماً بهار نخستین فصل و فروردین نخستین ماه و نوروز نخستین روز آفرینش است. هرگز خدا جهان را و طبیعت را با پاییز یا زمستان یا تابستان آغاز نکرده است. “
” یک سال نوروز و عاشورا در یک روز افتاد و پادشاه صفوی آن روز را عاشورا گرفت و روز بعد را نوروز. “
سلام مجدد به دوستای خوبم.ما دوباره پیدامون شد اگه خدا بخواد دیگه از این غیبتا نخواهیم داشت...
آهنگ ها تنهایی را تسکین می دهند،اما تسکین تنهایی،تسکین درد نیست.در کنار بیگانه ها در میان بی رنگی و صدا زیستن است.اینک اصوات،بی دلیل ترین جاری شدگان در فضا هستند.وقتی همه می گویند،هیچ کس نمی شنود.به خاطر داشته باش! سکوت اثبات تهی بودن نمی کند.اینک آنکه می گوید تهی ست....
محرم، ماه ايثار و از جان گذشتگی است! ماه عشق و شور و فریاد است! ماه سرافرازی بر فراز نیزه هاست!
تو زیستن در لحظه ها را بیاموز و از جمیع فرداها پیکر کینه توز بطالت را میافرین!
مرگ،سخن دیگریست. مرگ،سخن ساده یی ست.
و من دیگر برای تو از نهایت،سخن نخواهم گفت. که چه سوگوارانه است تمام پایان ها. برای تو از لحظه ی خوش صوت از بی ریایی یک قطره آب-که از دست می چکد و از تبلور رنگین یک کلام و از تقدس بی حصر هر نگاه-که می خندد. برای تو از سر زدن سخن می گویم. رجعتی باید! رجعتی دیگر باید به حریم مهربانی گل های نرم ابریشم به رنگ روشن پرهای مرغ دریایی به باد صبح که بیدار می کند چه نرم،چه مهربان،چه دوست. رجعتی باید!
خداوند خدا،پیش از آنکه انسان را بیافریند،عشق را آفرید،چرا که می دانست انسان،بدون عشق،درد روح را ادراک نخواهد کرد،و بدون درد روح،بخشی از خداوند خدا را در خویشتن خویش نخواهد داشت... زندگی طغیانی ست بر تمام درهای بسته و پاسداران بستگی.هر لحظه یی که در تسلیم بگذرد
لحظه یی ست که بیهودگی و مرگ را تعلیم می دهد. لحظه یی ست متعلق به گذشتگان که در حال رخنه کرده است. لحظه یی ست اندوه بار و توان فرسا. اینک،گسستن لحظه های دیگران را چون پوسیده ترین زنجیرهای کاغذی بیاموز. باری گریختن،تنها از احساسات کودکانه خبر می دهد،اما تکرار در گریز،ثبات در عشق را اثبات می کند. من،ایمان دارم که عشق،تنها تعلق است.عشق،وابستگی ست. انحلال کامل فردیت است در جمع. عشق،مجموع تخیلات یک بیمار نیست. آنچه هر جدایی را تحمل پذیر می کند اندیشه ی پایان آن جدایی ست. زندگی،تنهایی را نفی می کند،و عشق،بارورترین تمام میوه های زندگی ست. بیاموز که محبت را از میان دیوارهای سنگی و نگاه های کینه توز،از میان لحظه های سلطه ی دیگران بگذرانی.امروز،برای من،روز خوبی نیست،روز بد تنهایی ست.اینجا را غباری گرفته است. پنجره ها نمی خندند و آب نمی جوشد و بوی مستی آفرین تن تو در این خانه نپیچیده ست.یاد تو هر لحظه با من است،اما یاد،انسان را بیمار می کند. اینجا هیچ کس نیست که به من خوش آمد بگوید و موهای نرمش را در میان دست های من بگذارد و بخندد. روز بد تنهایی،مرگ بی دلیل را به خاطر من می آورد. مرگ روزهای خوب را مرگ همه ی حکایت ها را به من بازگرد عشق من! مگذار که خالی روزها و سنگینی شب ها در اعماق وجود من جایی از یاد نرفتنی باز کند. ما برای فرو ریختن آنچه کهنه است آفریده شدیم. در ما دمیدند که طغیان گر و شورش آفرین باشیم. و به یاد بیاور آنچه را که من در این راه از دست داده ام. ما با ایمان به خویش،می گفتیم که بازگشت،هیچ چیز را خراب نمی کند. و اکنون تنها تو می توانی اثبات می کنی که ما دوباره بنا خواهیم کرد. به یاد بیاور که در این لحظه ها نیاز من به تو،نیاز من به تمامی ذرات زندگی ست. به من بازگرد!
خدایا به من زیستی عطا کن که در لحظه ی مرگ بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذشته است حسرت نخورم،و مردنی عطا کن که بر بیهودگیش سوگوار نباشم.بگذار تا آن را من خود انتخاب کنم،اما آن چنان که تو دوست می داری،خدایا چگونه زیستن را تو به من بیاموز،چگونه مردن را خود خواهم آموخت،خدایا رحمتی کن تا ایمان نام و نان برایم نیاورد.قوتم بخش تا نانم را و حتی نامم را در خطر ایمانم افکنم،تا از آنها باشم که پول دنیا را می گیرند و برای دین کار می کنند،خدایا به هر کس که دوست می داری بیاموز که عشق از زندگی کردن بهتر است و به هر کس که دوست تر می داری بچشان که دوست داشتن از عشق برتر است. |
|
